Geniusze fantastyki - antologia

Antologia opowiadań pod patronatem Kota w Bookach - za darmo do pobrania!

Grimm Fairy Tales #04: Rumpelsztyk

Czwarty zeszyt kultowej serii "Grimm Fairy Tales" - premiera pod patronatem Kota w Bookach!

Grimm Fairy Tales #05: Śpiąca królewna

Piąty zeszyt cyklu "Grimm Fairy Tales" - klasyczna opowieść w nowej wersji, premiera pod patronatem Kota w Bookach!

Dragon Age: Zabójca magów #01

Pierwsza część serii "Dragon Age: Zabójca magów" - już u nas!

wtorek, 27 listopada 2018

„Muzeum dusz czyśćcowych. Opowieści niesamowite” Stefan Grabiński

Stefan Grabiński to twórca nieco ostatnio zapominany wśród czytelników. Przeciętny entuzjasta literatury, zapytany o klasyków grozy, wymienia jednym tchem Lovecrafta, Stokera, Mary Shelley, Poego… A co z naszym, krajowym literackim dorobkiem, czy u nas nie pisuje się grozy? Wręcz przeciwnie. Twórczość pana Grabińskiego postanowiło przypomnieć w tomie opowieści zebranych wydawnictwo Vesper, i zrobiło to w doskonałym momencie. „Muzeum dusz czyśćcowych” jest bowiem lekturą wprost idealną na długie jesienne wieczory.

Trzydzieści trzy opowiadania podzielone zostały na tematyczne rozdziały, wśród których znajdziemy wątki przewodnie, takie jak motyw kolei, podróży, ognia, dymu i kilka innych. Na wejściu zaserwowano zaś czytelnikowi tekst, który doskonale wprowadza w klimat i styl pisania Grabińskiego: bohater „Po stycznej” jest człowiekiem, który obsesyjnie doszukuje się wokoło różnego rodzaju spisków. Każde napotkane zdarzenie bądź osoba, pijak na ulicy, przypadkiem zasłyszana rozmowa – mają stanowić cześć machiny, wiodącej go w określone miejsce. I choćby się chciało, nie uśmiechniemy się z politowaniem nad dolą wariata, jako że jego domysły i obserwacje i czytelnikowi złożą się w dziwnie sensowną całość – a zakończenie nie da jasnej odpowiedzi na pytanie, czy wszystko było zwidem, czy miało w sobie ziarno prawdy.

Grabiński buduje swoje fabuły na wątpliwościach i niejasnych przesłankach. Motyw szaleńca, wariata, który być może wcale wariatem nie jest, lecz znalazł się w centrum uwagi sił nieczystych czy złych intencji, przewija się w różnych odsłonach przez całą książkę. Grabiński za bohaterów swoich historii obiera ludzi prostych, konkretnych, posiadających wieloletnie doświadczenie w swoim zawodzie – maszynistów, dróżników, strażaków, kominiarzy… Wśród nich spotkamy jednak zarówno ulegających ułudom i majakom poważanych specjalistów, jak i starców, których przestróg nikt nie będzie słuchał. I chociaż widoczny jest pewien kierunek, w jakim zmierza dana opowieść, zakończenie niejednokrotnie zaskakuje – i nie pozwala na jednoznacznie określenie przyczyny opisanych wydarzeń. Intrygujące jest, jak swobodnie porusza się autor pomiędzy różnymi gatunkami literackimi – „Muzeum dusz czyśćcowych” to nie tylko groza, to przede wszystkim mieszanka, w której znajdziemy zarówno fantastykę, jak i romans, powieść psychologiczną, filozoficzną, a nawet elementy science-fiction.

Siłą opowiadań Grabińskiego jest ich wieloznaczność. O tym, czy katastrofę kolejową spowodował demon, duch jakiś złośliwy, czy też sam człowiek, nadto ulegający złudzeniom i zbyt wierzący – a może właśnie zbyt powątpiewający – swoim zmysłom, przyjdzie czytelnikowi zdecydować samemu. Przykładowo, w „Fałszywym alarmie” bohater jest świadomy tego, że wokół niego zachodzą zjawiska niewytłumaczalne, ale zamiast rozważać ich możliwe przyczyny skupia się na desperackich próbach ostrzegania innych i zapobiegania nieszczęściom. Niestety dostrzegana przez niego prawidłowość nie jest na tyle jasna dla jego otoczenia i ludzi zawiadujących innymi stacjami, przez co staje się obiektem żartów i podejrzeń o nadużywanie alkoholu. Katastrofa nadchodzi… Z drugiej strony, w „Smoluchu” wyraźnie pojawia się widmo, wieszczące nadchodzące problemy. Tu jednak, pomimo wskazania na nadprzyrodzony motyw i niejako zrzucenie na niego całej odpowiedzialności, jednocześnie poddaje się w wątpliwość nie tylko zdrowe zmysły głównego bohatera, ale nawet… jego intencje. Utrata zaufania do postaci grającej w opowieści pierwsze skrzypce to doskonały zabieg, nadający treści unikalnego charakteru. Ale narrator, a z nim główny bohater, nie kłamie… on po prostu może inaczej niż otoczenie postrzegać rzeczywistość. I silnie swojemu postrzeganiu ufać.

Zbiorcze wydanie „Opowieści niesamowitych” stoi na wysokim poziomie pod względem wizualnym i jakościowym. Twarda oprawa utrzymana jest w tonacji sepii, urozmaicona drukiem selektywnym, ukazującym szczegóły jedynie pod uważnym spojrzeniem. W środku znajdziemy klimatyczne rysunki autorstwa Macieja Kamudy i posłowie, pisanie przez Macieja Płazę, w którym rzuca on szersze światło zarówno na autora, jak i dodaje nieco historycznego i obyczajowego kontekstu jego twórczości. Miłym dodatkiem do książki jest, oczywiście, tematyczna zakładka.

Prozy Grabińskiego może nie czyta się „jednym tchem” – jestem tu, podobnie jak w przypadku opowiadań Lovecrafta, zdania, że najlepszy efekt osiąga się dawkując je sobie zamiast ciągłego czytania – jednak zdecydowanie wywiera ona wrażenie. Trudno powiedzieć, co bardziej przekonało mnie do twórczości autora: budowanie nastroju za pomocą sugerowania zagrożenia, nie zaś mówienia o nim wprost, tematyka kolejowa i inna bliska życiu („Demon ruchu” i „Księga ognia” to zdecydowanie moje ulubione części tomu), czy może nieoczywiste zakończenia, podważanie czytelniczego zaufania nie tylko do bohatera, ale i do własnego osądu? Bez względu na ostateczną przyczynę, „Muzeum dusz czyśćcowych” po prostu trzeba znać. 


Dane ogólne:
Tytuł oryginału: Muzeum dusz czyśćcowych. Opowieści niesamowite
Autor: Stefan Grabiński
Wydawnictwo: Vesper
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 576

wtorek, 30 października 2018

„Zgroza #3: Strach” - recenzja komiksu

Dwa zeszyty komiksu „Zgroza”, przedstawiające backstory jednego z bohaterów znanych z serii superohaterskiej „Lis”, zdołały rzucić niewiele światła na jego samego. Trudno było wysnuć jednoznaczne wnioski na temat tej postaci, raczej wskazując na jej niezbyt przyjemny charakter. Wreszcie, po dłuższym czasie, udało mi się dorwać w swoje ręce część trzecią - i muszę przyznać, że to, co Zbych stracił w moich oczach wcześniej, tu stanowczo nadrobił.

Wizyta w dawnym zakładzie psychiatrycznym nie przyniosła Zgrozie dobrych wiadomości. Znaleziony tam pluszak i napisy na ścianach jednoznacznie wskazały na personalne zainteresowanie tajemniczego prześladowcy Zbigniewem i jego rodziną. Pierwszą ofiarą ma być… jego córka. Prowadzenie dochodzenia zostaje jednak przerwane przez przełożonego, który, nie rozumiejąc motywów kierujących swoim podkomendnym, poświęcającym się bez reszty prywatnym problemom, odbiera mu odznakę i możliwość działania z ramienia policji. Zgroza nie traci mimo wszystko wsparcia ze strony Czerwińskiego, którego obecność być może po raz pierwszy będzie w stanie w pełni docenić.

Klimat gęstnieje, robi się groźnie, zewsząd pokazują się wrogie twarze, a kolejne możliwości uzyskania pomocy topnieją jak lód. Zgroza, miotany między desperackim lękiem o córkę a wściekłością na sprawcę całego zamieszania, okazuje wreszcie ludzkie oblicze – przestaje być gburem pomrukującym niechętnie na innych, a staje się człowiekiem głęboko zranionym, kimś, kto utraciwszy jedyną kochającą go istotę nie ma już nic do stracenia. To dość zaskakujące, chociaż nie sposób było spodziewać się czegoś innego – pod tą skorupą twardziela i mruka musiało się jeszcze coś tlić. I teraz na szali postawiono, zdawałoby się, nie tylko rodzinę Zgrozy – ale i resztę jego człowieczeństwa. Tajemniczy sprawca też stopniowo traci na tajemniczości, a chociaż najciekawsze nadal przed nami, wiemy już, co jest jego celem i jak wiele jest w stanie zrobić, by go osiągnąć. Zapowiada się więc nie lada pojedynek… Mam jednak nadal wątpliwości, kto w nim może zwyciężyć.

Akcja zdecydowanie zyskała na tempie. Od dość statycznego obrazu przetykanego przerywnikami w rodzaju przejazdu ulicami deszczowego miasta (skądinąd bardzo urokliwymi w tym specyficznym, ponurym stylu) przechodzimy do niemal nieustającego pościgu. Prawie namacalna jest atmosfera osaczenia, zagrożenia, mobilizacji do starcia i obrony, nie wiadomo też, kto właściwie będzie tu drapieżnikiem, a kto ofiarą. 

Wizualnie komiks pozostaje niezmiennie na wysokim poziomie – i choć w składzie twórców nie widać już Patrycji Awdjenko, trzeci zeszyt „Zgrozy” prezentuje nadal stylistykę lat ubiegłych podkolorowaną zgaszonymi, ponurymi barwami. Brudna kreska Grzegorza Kaczmarczyka idealnie podbija klimat historii. Komiks uzupełnia ilustracja wykonana przez wspomnianą Awdjenko.

Trzeci „Zgroza” to niewielka porcja informacji podana w niesamowicie dynamiczny i pełen napięcia sposób, ale nadal pozostająca tylko wstępem do właściwych wydarzeń. Tytuł ten jest też jednym z takich, w których najtrudniej jest przyjąć myśl o tym, że na kolejną porcję przyjdzie poczekać. Historia przedstawiona w nim intryguje i nie pozwala na domysły, z każdym zeszytem pędzi coraz szybciej. Nie opuszcza mnie lęk o głównego bohatera, którego polubiłam przy okazji komiksów z serii „Lis”, a który tu pokazał się od tej mniej przyjemniej strony – to gasząc, to wzmagając znów moją sympatię. Jedno jest pewne – na kolejny zeszyt będę czekać z niecierpliwością. 


Za udostępnienie komiksu do recenzji dziękuję wydawnictwu Sol Invictus.

Dane ogólne:
Tytuł: Zgroza #3: Strach
Autorzy: Kuba Ryszkiewicz (scenariusz), Grzegorz Kaczmarczyk (rysunki)
Wydawnictwo: Sol Invictus
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 32

niedziela, 7 października 2018

„Ostatnie dni Jacka Sparksa” Jason Arnopp

Jacob "Jack" Sparks jest pisarzem-publicystą, skandalizującym celebrytą – typowym przykładem człowieka, który na życie zarabia gębą, jest znany z tego, że jest znany, a popularność zdobył dzięki absurdalnemu pomysłowi na swoją ostatnią książkę. „Jack Sparks o narkotykach” to reportaż, dla którego Sparks został narkomanem tylko po to, by wyjść z nałogu i to opisać. Ciężkie dzieciństwo uczyniło z niego skrajnego egocentryka, szukającego sposobu na poprawę poczucia własnej wartości wszędzie, gdzie tylko się da, człowieka śmiesznie małego, a jednak nadętego do granic możliwości. Kiedy go poznajemy, zbiera właśnie materiał do swojej nowej publikacji – „Jack Sparks o zjawiskach nadprzyrodzonych” – w której pragnie, jako zatwardziały ateista, raz na zawsze rozprawić się ze wszystkimi wierzeniami, jakie ludzie mogliby mieć na temat życia po śmierci. Ponieważ omawianym dzis tekstem jest powieść Jasona Arnoppa pod tytułem „Ostatnie dni Jacka Sparksa”, możemy się domyślać, że taka ambitna próba nie skończy się dla niego zbyt dobrze... 

Książka zrobiły na mnie szczególne wrażenie, jeśli chodzi o kreację głównego bohatera. Większość akcji poznajemy z relacji samego Jacka, w formie tekstu, opatrzonego czasem przypisami brata Sparksa – który redaguje dzieło po jego śmierci. W bardzo interesujący sposób zastosowano tu zabieg narratora niewiarygodnego. Poszczególne rozdziały przetykane są relacjami innych osób, które Sparks spotykał na swojej drodze. Dość powiedzieć, że różne wydarzenia opisują oni zupełnie inaczej niż publicysta, zaś z zestawienia tych dwóch wyłania się obraz osoby przeokrutnie zakompleksionej, wstydzącej się własnych wad i przywar, notorycznego kłamcy i kogoś, kto przejawia kolosalną wręcz krótkowzroczność jak na człowieka, który szczyci się swoim „otwartym umysłem”. Jason Arnopp wykreował tutaj bohatera, którego nie sposób lubić ani się z nim utożsamiać, ale zrobił to w sposób nad wyraz prawdopodobny i spójny. Byłoby to jeszcze bardziej imponujące, gdyby nie tyci szczegół... 

Powieść Arnoppa aspiruje bowiem do miana horroru. Ważnym elementem dobrego horroru jest wykreowanie jego bohaterów w taki sposób, by czytelnik poczuł z nimi więź – dzięki temu, zagrażając protagonistom, autor jest w stanie wzbudzić poczucie zagrożenia i niepokój również w czytelniku, co przekłada się na dreszczyk, jakiego pożądaja fani tego gatunku. Spore wyzwanie literackie stanowi sprawienie, by czytelnik przejął się losami kogoś, kogo nie sposób lubić – wyzwanie, do którego bardzo ambitnie podszedł również autor... choć chyba nie do końca mu sprostał. Powiem szczerze: zamiast oczekiwanego poczucia zagrożenia czułem zaledwie niewielką satysfakcję, że ten buc, jakim jest główny bohater powieści, dostał za swoje. Mam wrażenie, że nie do końca o taki efekt chodziło. 

Sporo zastrzeżeń mam do fabuły – Sparks podróżuje po całym świecie, spotykając się z różnego rodzaju przedstawicielami obozu z „drugiej strony barykady”: egzorcystami, spirytystami, osobami praktykującymi różne formy magii, które to spotkania relacjonuje i komentuje. I chociaż to wszystko ma jakiś wątek przewodni, przez bardzo długi czas wydaje się zwyczajnie ciągiem niepowiązanych ze sobą wydarzeń – a kiedy pojawia się uzasadnienie, które ma to wszystko połączyć w jedną całość, okazuje się ono mało prawdopodobne i ciutkę wydumane. Największy niesmak pozostał po lekturze zakończenia, gdzie z niejasnego powodu wpleciono jeszcze podróże w czasie jako sposób na wyjaśnienie różnych nieścisłości i rozwiązanie fabuły. Nie byłem w stanie zawiesić niewiary dostatecznie wysoko, żeby to przełknąć. 

„Ostatnie dni Jacka Sparksa” są dla mnie powieścią mocno nierówną – autor ma świetny warsztat i trochę dobrych pomysłów, ale zestawia je wszystkie w taki sposób, że całość okazuje się mniejsza niż suma jej części. A szkoda – podróż w mroczny półświatek miłośników paranormalu mogłaby być dalece bardziej ekscytująca, gdyby opowiedzianą tu historię trochę dłużej przemyślano. Zamiast atakować dosadnością, można było pobawić się jeszcze trochę z czytelnikiem za pomocą niepewności, czy to wszystko wydarzyło się naprawdę, czy jest tylko zwidami naćpanego, żądnego sensacji pisarza. Nie jest to książka zła – ale boli mnie myśl, że mogła być znacznie, znacznie lepsza.

Za tekst do recenzji dziękujemy wydawnictwu Vesper.

Dane ogólne:
Tytuł oryginału: The Last Days of Jack Sparks
Autor: Jason Arnopp
Wydawnictwo: Vesper
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 360

sobota, 1 września 2018

„Nie przebaczaj #3” - recenzja komiksu


Minęły prawie dwa lata, od kiedy ostatni raz słyszeliśmy o „Nie Przebaczaj”, flagowym dziele Marianny Strychowskiej i Jakuba Ryszkiewicza, komiksowym easternie o młodym synu szlacheckiego rodu, którego okrutny los (w osobie rewolucjonisty Łazara) zepchnął na drogę przemocy. W ciągu tych dwóch lat zdążyła zniknąć nawet strona internetowa projektu i nic (czy aby na pewno? O tym jednak nieco później!) nie sugerowało, jakoby ta krwawa, ponura historia, jakkolwiek świetne napisana i narysowana, miała kiedykolwiek ujrzeć własne zakończenie. Wygląda jednak na to, że nic, nawet tymczasowe wstrzymanie prac, nie jest w stanie powstrzymać Tadeusza przed dążeniem do obranego przez niego celu – gardła Łazara. Oto „Nie Przebaczaj III”.

Stiopa był największym z wzbudzających strach towarzyszy czynownika Łazara. Nic więc dziwnego, że po jego brutalnej śmierci z rąk młodego Tadeusza, w sercach bandy zbirów coś pęka. Być może po raz pierwszy w życiu zwyczajnie boją się o własne życie, jak zwierzęta jeżąc się na widok każdego cienia... Lub na dźwięk dalekiej melodii na skrzypcach, zapowiadającej, że samotny mściciel wkrótce zabije kolejnego z nich. Kiedy giną jeden po drugim, staje się jasne, że wkrótce Lazar zostanie sam – i nadejdzie czas finalnej konfrontacji między nim a chłopcem, którego rodzinę brutalnie zamordował tak wiele lat temu. Historia Tadeusza wkrótce osiągnie swój finał: tak krwawy, jak i... niespodziewany.

Tadeusz, choć bardzo się stara tłumić w sobie współczucie, przez długi czas nie potrafi wejść w skórę pozbawionego uczuć mściciela. Życie, które odebrał Stiepanowi, ciąży na jego duszy, wypalając młodego człowieka od środka – poznaje prawdę kryjącą się za znanym powiedzeniem, że kto wyrusza się mścić, powinien wykopać dwa groby: jeden dla tego, kto wyrządził mu krzywdę, a drugi dla samego siebie. Jego wewnętrzny konflikt i idąca za nim metamorfoza zostały ukazane zdawkowo, ale zadziwiająco trafnie. Ponownie olbrzymią rolę gra tutaj smykałka pani Strychowskiej do mimiki – z twarzy bohaterów da się wyczytać po prostu wszystko to, czego nie wyjawią dialogi. Wprost kipią od nagromadzonych wewnątrz emocji.

W ogóle warstwa wizualna stawała się dotąd lepsza z zeszytu na zeszyt, a w finalnej odsłonie serii, zgodnie z oczekiwaniami, osiąga swoiste apogeum. Bardzo odpowiednio do tego, najbardziej spektakularnie wygląda ostateczne starcie Łazara z Tadeuszem, rozgrywające się w samym środku burzy, do wtóru błyskających w oddali piorunów, przechodząc wciąż pomiędzy kadrami z czytelnymi wizerunkami postaci oświetlonych światłem błyskawic do takich, gdzie widać jedynie walczące ze sobą cienie. Majstersztyk.

Wspominałem na początku o niespodziewanym zakończeniu. Nie wiem, jak wy, drodzy czytelnicy, ale ja wprost uwielbiam, kiedy finał opowieści zmusza mnie do wrócenia do poprzednich części jeszcze raz, w poszukiwaniu ukrytych przesłanek. Tak było i tym razem. Pogłoska mówi, jakoby trzeci zeszyt miał nigdy nie powstać – ale teraz, znając zakończenie, widzę, że nie mogło być inaczej. To wszystko było tam od samego początku...

„Nie Przebaczaj” było jak dotąd komiksem wybitnym, zaś trzeci zeszyt jest jego godnym zwieńczeniem. Chociaż nie domyka wszystkich wątków, ba, samo zakończenie także jest właściwie zakończeniem otwartym, seria opowiada zamkniętą historię bez nadziei na kontynuację. I chociaż raczej nie poznamy dalszych losów Tadeusza, to niekoniecznie źle – zemsta młodego panicza nad czynownikiem Łazarem pozostanie dzięki temu czymś kompletnym, pięknym w swojej surowej brutalności. Efekt starań duetu Strychowska-Ryszkiewicz mogę wyłącznie z czystym sumieniem polecić, a by docenić wszystkie ukryte smaczki, warto raz jeszcze przeczytać pozostałe dwa.

Za udostępnienie komiksu do recenzji dziękujemy autorom.

Dane ogólne:
Tytuł: Nie przebaczaj #3
Autorzy: Marianna Strychowska (ilustracje), Jakub Ryszkiewicz (scenariusz)
Wydawnictwo: niezależne
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 84

środa, 22 sierpnia 2018

Kot w Bookach przedstawia: kocie gry planszowe i karciane

Hej! Od jakiegoś czasy mieliśmy w zamiarze stworzyć tego typu notkę, czyli – mały spis gier, w których pojawia się interesujący nas motyw. Chodzi oczywiście o koty! Czekaliśmy z tym jednak na odpowiedni moment... Ale teraz nie ma już co zwlekać.

Gier planszowych i karcianych wydaje się co roku coraz więcej, i trudno już znaleźć motyw, który nie byłby w nich poruszany co najmniej kilkukrotnie. Tak jest też z kotami, które jeszcze do niedawna pojawiały się niemal wyłącznie w grach dla dzieci i tak jakby przy okazji (jak „Kot i myszy” czy „Dzielne myszki”). Teraz, chociaż nadal trudno o jakiś większy tytuł, który traktowałby te futrzaki jako głównego bohatera, to mamy sporo mniejszych, ale bardzo fajnych gierek, wartych poznania (:

Moja lista zawiera jednak tylko te gry, w których koty występują jako główne postacie, pominie więc takie, gdzie są one jako część gromadki zwierząt. Tak udało mi się zebrać sześć pozycji. Zapraszam!

1. „Kotobirynt”
Malutka gierka rodzinna spakowana do eleganckiej puszki, mieszczącej się w kieszeni. O co chodzi? Grupa kotów zgubiła się w mieście... Trzeba pomóc im znaleźć drogę do domu! W nocy miasto jest jak labirynt - masa uliczek, dachów, zaułków, wszystkie wyglądają podobnie.
Gra zawiera piękne karty z rysunkami kociaków, cała w sobie jest urokliwa (:
Wydawca: Rebel
Ilość graczy: 1 do 4
Kategoria wiekowa: 6+
Cena: około 40 zł.



2. „Kotostrofa”
Z zewnątrz nieco podobna do poprzedniczki - podobnych wymiarów, porządnie wykonana i kolorowa puszka - w środku zawiera jednak nieco inną grę. To klasyczna, łatwa i przyjemna karcianka, w której chodzi o to, by najszybciej pozbyć się kart z ręki. Można je jednak odrzucać tylko według określonych zasad, czyli dobierając je parami. Gra działa na mechanice znanego i klasycznego „Piotrusia”, z pewnymi różnicami - tu też nie do pary będzie przezabawny Kotruś (;
Wydawca: Rebel
Ilość graczy: 3 do 5
Kategoria wiekowa: 7+
Cena: około 40 zł



3. „Kot Stefan”
Klasyczny motyw odwiecznej walki kot kontra myszy. Myszki chcą podkraść trochę sera, ale w pobliżu kręci się rude kocisko... „Kot Stefan” to gra zręcznościowa, w której gracze posługują się myszkami trzymanymi za sznureczki w miejscu ogonków, podczas gdy inny gracz dysonuje kubeczkiem, próbując złapać jedną z myszek. Dobry refleks wskazany! (:
Wydawca: Egmont
Ilość graczy: 3 do 6
Kategoria wiekowa: 4+
Cena: około 80 zł



4. „Eksplodujące kotki”
Tytuł dla nieco tylko starszych graczy. Gra na mechanice Rosyjskiej ruletki, w której ciągnie się karty do chwili, w której jednemu z graczy nie przypadnie ta z eksplodującym kotem. To jednak nie wszystko, bo losowi można dopomóc za pomocą szeregu „wspomagaczy” w postaci kart zmuszających przeciwnika do dobrania większej ich ilości, odwracających uwagę i wielu podobnych (: Im jednak dalej, tym trudniej!
Wydawca: Rebel
Ilość graczy: 2 do 5
Kategoria wiekowa: 12+
Cena: około 70 zł


5. „Koty”
Gra logiczna, w której należy zbierać blankieciki z futrzakami, jednocześnie unikając myszy, które odwrócą uwagę kociaków, przez co stracimy punkty! Gra zawiera karty z częściami kociego pyszczka, uszkami, łapkami, a także karty zadań oraz kostki. Gra wykorzystuje mechanikę memory, a wiec do grania potrzebna będzie spostrzegawczość i dobra pamięć (:
Wydawca: Trefl
Ilość graczy: 2 do 5
Kategoria wiekowa: 4+
Cena: około 40 zł


6. „Łupieżcy”
Co prawda gra nie miała jeszcze swojej oficjalnej premiery, ale zapowiedziano ją już na koniec sierpnia, a my mieliśmy okazję zagrać nieco wcześniej. Zbierz drużynę złożoną ze słodkich puchatych straszliwych futrzaków i wykradnij skarby Rigora Mortisa! Gra jest łatwa, przyjemna, a przy tym przezabawna, natomiast kociaki na kartach są niesamowicie urocze, choć oczywiście za wszelką cenę próbują być groźne! Polecamy bardzo!
Wydawca: Black Monk
Ilość graczy: 2 do 6
Kategoria wiekowa: 8+
Cena: około 70 zł

Coś ode mnie...




7. Ninja Koty
Prawdopodobnie jedna z moich ulubionych "kocich" pozycji. Gracze wcielają się w tytułowych kocich ninja, próbujących wykraść z miasta pełnego strażników zwoje, a jednocześnie być jedynymi, którzy przyniosą je do siedziby swojego klanu. Gra się na planszy złożonej z heksów (ułożonej w sześciokąt o boku trzech pól), a główną mechaniką jest kurczenie się obszaru gry poprzez "alarmowanie" (czyli odwracanie na nieaktywną stronę) pól planszy. Kociak zostaje wyeliminowany z rozgrywki, jeśli otaczają go wyłącznie zaalarmowane pola i/lub ninja przeciwników. Ze wspólnej talii dobieramy karty, które pozwalają nam na różne specjalne zagrania. Posługując się nimi i umiejętnie lawirując po kurczącej się planszy trzeba nieźle się nakombinować, aby wciągnąć przeciwników w sprytnie zastawione pułapki, a samemu nie znaleźć się w martwym punkcie.
Wydawca: Kudu Games
Ilość graczy: 2 do 4
Kategoria wiekowa: 12+
Cena: około 30 zł

Wpis ilustruje zdjęcie Miśki zwanej Ciapkiem, pozującej na potwora z Arkham.


Miłego grania! (:

sobota, 11 sierpnia 2018

Stosik #39 Maj - Sierpień, czyli wakacyjne zbiory poprzeprowadzkowe

Hej! Jakie to dziwne, że piszę tego posta niemal w środku sierpnia, a moje myśli są jeszcze gdzieś w okolicach początku czerwca. Czy to możliwe, że wakacje już się kończą, a lato przejdzie niedługo w jesień? Opuściliśmy aż dwa posty stosikowe i kto wie ile recenzji jest opóźnionych...
Część z Was wie, co było przyczyną tego zaniedbania. Sporo się u nas podziało... Przeprowadzka, ogarnianie nowego miejsca do życia, zmiany w pracy, sprowadzenie do nowego miejsca kociej staruszki, a potem jej choroba, leczenie, operacja... Było co robić, mam też nadzieję, że teraz będzie już spokojniej. Czas też podjąć na nowo czynności blogowe, bo przecież Kot w Bookach to też nasze kocio-książkowe dziecko i nie może czuć się porzucone (:
Łotr wrzucił wczoraj recenzję, ja zaś pozwolę sobie pokazać trochę naszych wakacyjnych nabytków. Jest to stos zbiorczy z trzech miesięcy i jestem na sto procent pewna, że nie znalazło się w nim wszystko, co powinno. Tak działają przeprowadzki... Ale odnajdziemy się stopniowo w najbliższym czasie i pokażemy wszystko.
Póki co - stosik wakacyjny:

Kolejność książek dyktowana jest jedynie tym, by stosik wyglądał w miarę zgrabne, są tu więc zarówno egzemplarze recenzenckie, jak i te kupione przez nas:
1,2. „Pod kopułą” tom 1 i 2, Stephen King, Wydawnictwo Albatros, Prószyński i S-ka. Oczywiście do kolekcji. Udało nam się nawet zachować ciągłość (z jednym wyjątkiem do nadrobienia), więc tu nie jest źle (:
3. „Piękna krew”, Lucius Shephard, Wydawnictwo MAG. Najnowsza pozycja z Uczty Wyobraźni, i jedna z najcieńszych. Minipowieść z uniwersum Smoka Griaule... Którego zresztą nadal mam na liście „do przeczytania”.
4. „Ślepowidzenie”, Peter Watts, Wydawnictwo MAG. No, to dopiero rarytas... Wreszcie mój, jako zwieńczenie kolekcji (: Jedna z najbardziej intrygujących (i to nie ze względu na cenę, jaką obecnie osiąga) pozycji z serii wydawniczej Maga...
5. „Muzeum dusz czyśćcowych", Stefan Grabiński, Wydawnictwo Vesper. Egzemplarz recenzencki, cóż to za piękna książka... Klimat aż się z niej sączy.
6. „Inne Światy”, antologia opowiadań, SQN. Również otrzymana przez nas do recenzji, tym razem jednak za sprawą portalu Creatio Fantastica, gdzie też ukazało się parę słów o niej, pisanych przez Łotra.

Stos drugi, również mieszany (:
7. „Pies Baskerville'ów”, Artur Conan Doyle, Wydawnictwo Vesper. Do recenzji, czeka jeszcze na przeczytanie.
8. „Inwazja porywaczy ciał”, Jack Finney, Wydawnictwo Vesper. Czyli temat ostatniej blogowej notki (:
9. „Kiedy Bóg zasypia”, Rafał Dębski, Fabtyka Słów. Pięknie wydana książka, patronat medialny Konwentów Południowych, z tej przyczyny też do mnie przybyła. Recenzja gotowa, czeka na publikację.
10. „Jaksa”, Jacek Komuda, Fabryka Słów. Sytuacja jak powyżej, ale „Jaksa” jeszcze czyta w kolejce do czytania.
11. „Jadowity miecz”, Rafał Dębski, Fabryka Słów. Obecnie przeze mnie czytane (:
12. „Droga Szamana. Etap pierwszy: początek”, Wasilij Machanienko, Insignis. Książka z nowego-nienowego gatunku LitRPG, przeczytałam z ciekawości, zrecenzowałam... Recenzja czeka na publikację na portalu Creatio Fantastica.
13. „Porzuceni”, Tomasz Jacek Graczykowski, Goneta. Zakup własny w celu zadośćuczynienia wewnętrznemu pragnieniu czegoś w klimatach cyberpunka.
14. „Fantazmaty. Tom 1”, antologia opowiadań. Papierowa wersja antologii, która wyszła jako darmowy ebook, a przy której tworzeniu brałam udział jako korekta. Bardzo ładny tomik, miło było postawić go na półce (:

No i zostały gry... Tu będzie szybko.
15. „Sherlook”, Wydawnictwo Trefl Joker Line. Do recenzji od wydawnictwa, parę słów na jej temat pojawi się niedługo na portalu Konwenty Południowe.
16. „Ruszyłbym na smoka”, Black Monk. Maleństwo, prosta gra karciana oparta na opowiadaniu. Ruszyłbym na smoka, ale... Cóż, smoki są groźne (: Łort napisał już coś na temat tej pozycji.
17. „Origami”, Rebel. Egzemplarz przedpremierowy od wydawnictwa, recenzja już pojawiła się na stronie portalu.
18. „Niezłe ziółka”, Granna. To już mój zakup, bo strasznie podobają mi się gry w tematyce roślinnej. Ziółka są łatwe, pięknie wydane, wymagają nieco główkowania, ale relaksują - czego chcieć więcej? Może napiszę coś o nich w najbliższym czasie.

To tyle póki co, kolejne stosiki będą już aktualizowane porządnie, mam nadzieję (:
Miłego wakacyjnego odpoczynku!

__________
Grafika ilustrująca post: CC by Katya Austin on Unsplash.

piątek, 10 sierpnia 2018

„Inwazja Porywaczy Ciał” Jack Finney

„Co w ciebie wstąpiło?” – możemy zapytać czasem kogoś, kto nagle zachowuje się zupełnie inaczej, niż byśmy się tego po nim spodziewali. Życie umysłowe i emocjonalne człowieka to jednak niezgłębiony ocean, a to, co udaje nam się poznać przez jego większość, to ledwie powierzchnia – w ten sposób nigdy, nawet żyjąc z kimś przez pół wieku, nie będziemy na sto procent pewni tego, co siedzi w głowie tej drugiej osoby. Czasami jednak chodzi o coś innego, o subtelne, niezauważalne dla postronnej osoby różnice, które świadczą o tym, że ktoś, kto do tej pory był nam bliski, stał się już kimś zupełnie innym. Mniej-więcej w takiej sytuacji znaleźli się bohaterowie klasycznej powieści grozy Jacka Finneya, wydanej nakładem wydawnictwa Vesper – choć w ich przypadku ciężko skwitować całą sytuację słowami „ludzie po prostu się zmieniają”. Panie i panowie, oto „Inwazja porywaczy ciał”. 

Miles Bennell jest lekarzem-rezydentem w sennym miasteczku Mill Valley, zlokalizowanym gdzieś w Kalifornii. Jego życie nie obfituje w wydarzenia szczególnie niezwykłe, jeśli nie liczyć wiecznego niewyspania spowodowanego nocnymi dyżurami. Kiedy jednak pewnego dnia odwiedza go dawna miłość ze szkolnych lat, Becky Driscoll, wszystko wywraca się do góry nogami. Rebecca przychodzi w imieniu swojej kuzynki i, cała we łzach, opowiada doktorowi, jak to wuj zainteresowanej stał się nagle kimś zupełnie innym – niczym pozbawiona ludzkich emocji skorupa. Miles z początku upatruje w opowieściach kuzynki swojej przyjaciółki objawów lekkiej paranoi. Nie spodziewa się, że jej przypadek będzie tylko pierwszym z wielu, jakie w tym samym czasie nawiedzą tę spokojną okolicę. Z dnia na dzień ludność Mill Valley zaczyna masowo podejrzewać swoich bliskich o to, że stali się kimś innym, niż byli do tej pory. I chociaż do pewnego momentu Bennellowi udaje się tłumaczyć to rodzajem zbiorowej psychozy, bardzo szybko natrafia on na zjawiska, których po prostu nie da się wytłumaczyć na drodze rozumu. Rzeczywistość jest dużo bardziej skomplikowana – i zdecydowanie bardziej upiorna... 

Powieść Finneya napisana jest prostym, łatwym do przyswojenia i zrozumiałym językiem, zaś umiejętnie i dowcipnie prowadzona narracja pierwszoosobowa sprawia, że główny bohater praktycznie od początku daje się poznać i polubić jako sympatyczna, choć dźwigająca bagaż przykrych doświadczeń osoba. To ważna rzecz w powieści z dreszczykiem – utożsamiając się z protagonistą łatwiej nam przeżywać niepokój o jego losy, co gwarantuje silniejsze wrażenia podczas lektury i właśnie ten zabieg udał się tutaj bardzo dobrze. Widziana jego oczami Mill Valley bardzo szybko nabiera właściwego klimatu cichego (nieco zbyt cichego?) amerykańskiego przedmieścia, które pod płaszczykiem obojętnego spokoju skrywa mroczną, niepokojącą tajemnicę. 

Tajemnicę, którą autor ukazał ze sporą biegłością. Dużo dało tutaj wprowadzenie postaci drugoplanowej – kolegi po fachu głównego bohatera, zaprzyjaźnionego psychiatry, którego komentarze do całej sprawy pozwalają jednocześnie zbudować tło i zasiać w czytelniku ziarno niepewności. Rzeczywiście – do pewnego czasu trudno jest pozbyć się podskórnego wrażenia, że lęki, które trapią głównych bohaterów, to tak naprawdę fikcja, wymysł zmęczonego umysłu podatnego na sugestie. To niezwykle umiejętna gra z czytelnikiem, który niemal do końca nie jest pewien, czy narratorowi można zaufać, czy też może on sam uległ masowej halucynacji. 

W końcu jednak przychodzi czas na to, by ujawnić tę skrzętnie skrywaną tajemnicę... I wtedy jest już odczuwalnie słabiej. Wyjaśnienie zjawisk przedstawionych w powieści – nie chcę tutaj zdradzać zbyt wielu szczegółów, choć sam tytuł nadany książce w polskiej wersji robi to dość dobitnie – wydawało mi się trochę wydumane, zaś rozstrzygnięcie wątku głównego kojarzy się mocno z „Wojną Światów” Wellsa. W jednym i w drugim bowiem tytule mamy do czynienia z zakończeniem typu deus ex machina, a problem, nad którym bohaterowie głowią się przez całą akcję powieści, nagle rozwiązuje się sam z siebie, jak gdyby nigdy nic. 

Chociaż zakończenie pozostawia pewien niedosyt i uczucie zmieszania, trzeba „Inwazję porywaczy ciał” zdecydowanie docenić za zakłopotanie, w jakie wprowadza czytelnika, umiejętnie bawiąc się jego oczekiwaniami i sprawiając, że dalszy bieg wypadków wcale nie jest taki oczywisty. Czytając ją, bawiłem się znakomicie – i chociaż nie uznałbym się za fana powieści grozy, nie mógłbym nie przyznać, że pulpowy klimat lat sześćdziesiątych ma w sobie coś niepowtarzalnego, czego brakuje w taniej, epatującej obrzydliwością grotesce wielu współczesnych tytułów o podobnej tematyce. Na szczególną uwagę zasługuje, jak zawsze, znakomicie ilustrowane wydanie od Vesper – czarno-białe ryciny węglem i ołówkiem zdecydowanie dodają całości nastroju, działając na wyobraźnię i sprawiając, że wrażenie niepewności jeszcze się wzmaga. Kto ceni sobie dobry dreszczowiec, po „Inwazję porywaczy ciał” powinien koniecznie sięgnąć – myślę, że mimo pewnych wad, czas poświęcony na lekturę nie będzie czasem straconym. 

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękujemy, a jakże, Wydawnictwu Vesper.

Dane ogólne: 
Tytuł oryginału: The Body Snatchers 
Autor: Jack Finney 
Wydawnictwo: Vesper 
Rok wydania: 2018 
Liczba stron: 220

poniedziałek, 25 czerwca 2018

„Wojna Światów” H. G. Wells

Jeden z najbardziej „kinowych” motywów literackich w fantastyce naukowej – inwazja istot pozaziemskich na błękitną planetę – ma historię długą i zawiłą. Choć dzisiaj sprawia wrażenie tak oklepanego, że aż taniego (zawdzięczając to, podobnie jak wiele innych dzieł klasyki, nadmiernej popularyzacji na srebrnym ekranie, a przez to spłyceniu i standeceniu), był czas, kiedy pomysł, że na Ziemię przybędą nieznani dotąd wrogowie z pustki kosmosu i bez żadnego wysiłku zajmą nasz bezpieczny dom we Wszechświecie, budził szczerą i autentyczną grozę odbiorców (oraz masową panikę wśród słuchaczy słuchowisk radiowych – doniesienia mówią nawet o kilku ofiarach śmiertelnych). A kiedy? W roku 1898 – wtedy, gdy świat ujrzał po raz pierwszy jedno z najważniejszych dzieł Herberta G. Wellsa, „Wojnę Światów”. Wydawnictwo Vesper, podtrzymując tradycję publikowania wznowień klasyków literatury w nowej, pięknej formie, nie mogłoby przeoczyć również i tej perły – oto więc dostajemy do rąk nowe, odświeżone wydanie jednego z protoplastów fantastyki naukowej, wzbogacone o ilustracje Henrique Alvina Correi.

Historia przedstawiona w „Wojnie Światów” nie jest skomplikowana: pewnego dnia na przedmieściach Londynu ląduje przesyłka z kosmosu. Srebrny walec, który wyrył w polach olbrzymi lej, okazuje się zawierać pokraczną istotę, ambasadora obcej cywilizacji. Zebrane wokół znaleziska tłumy szybko wpadają w panikę, kiedy okazuje się, że otyłe, straszące mnogością mackowatych odnóży stworzenia nie mają pokojowych zamiarów i wcale nie w głowie im jakiekolwiek pertraktacje, o czym dobitnie świadczy los, jaki spotyka pokojową delegację mającą nawiązać kontakt z przybyszami.

Dalsze wydarzenia następują szybko – początkowe zaciekawienie i niedowierzanie błyskawicznie ustępuje miejsca panice, a z Londynu uciekają tłumy. Marsjanie nie marnują czasu, by się temu przyglądać, budząc do życia ukryte machiny wojenne – straszliwe trójnogie mechy, rozsiewające wokół śmiercionośny gaz bojowy i dosłownie wyparowujące cele morderczym „promieniem gorąca”. Jakikolwiek opór, jaki mogłyby stawić brytyjskie wojska, zostaje absolutnie i krwawo stłumiony w ciągu kilku godzin, ludzie zaś zredukowani do przestraszonych zwierząt, kryjących się w ruinach miast przed nowymi panami tego świata.

Całą historię poznajemy z ust bezimiennego świadka tych wydarzeń, obserwującego kolejne etapy inwazji i kluczowe wydarzenia na własne oczy. Narrator, filozof i pisarz, ma okazję być akurat tam, gdzie mają miejsce najbardziej przełomowe momenty – i chociaż stara się zachować chłodny obiektywizm, chcąc pisać wyłącznie o faktach, nie kwestionując nawet marsjańskiej moralności w obliczu dokonywanych przez przybyszów masowych mordów, w końcu okrucieństwa i śmierci jest zbyt dużo, a on sam ulega załamaniu nerwowemu. Taki sposób prowadzenia narracji cechuje wiele dzieł z tamtego okresu, nieco odzierając opisywane wydarzenia z dosłowności, za to ukazując je przez filtr przeżyć wewnętrznych ich obserwatora. Tych ostatnich jest tu jednak odczuwalnie mniej niż w powieściach Poego, Shelley lub Stokera, zaś sylwetka bohatera stanowi raczej kontur, mający niczego nie zasłaniać. Podobnie jak w przypadku utworów wymienionych wyżej autorów, w „Wojnę Światów” trzeba się wczuć, wczytać, aby w pełni dać się uderzyć przerażającej rzeczywistości, jaką opisuje. Jednak włożony w to wysiłek jest w pełni wart efektu – w moim odczuciu żadna inna powieść jak dotąd nie ukazała w tak złożony sposób tej niewyobrażalnej grozy i bezsilności, jaka musi towarzyszyć chwili, gdy wszystko, co znałeś, zostaje zniszczone przez siły, którym po prostu nie mógłbyś mieć możliwości się przeciwstawić.

Co jest już regułą dla tej serii wydawniczej, Vesper również przy wydawaniu „Wojny Światów” stanął na wysokości zadania, serwując swoim czytelnikom małe arcydzieło. Wspomniane wcześniej czarno-białe ilustracje Henrique Correi sprawiają niekiedy wrażenie wyjętych z książeczek dla dzieci – maszyny Marsjan mają na nich poczciwe rysy i duże, wyłupiaste oczy – a jednak pełno na nich śmierci i zniszczenia. W połączeniu ze świetną kreską i światłocieniem otrzymujemy coś dziwacznego, co jednocześnie w genialny sposób łączy się z całością, jeszcze bardziej potęgując nastrój absurdalnej, niemożliwej do zrozumienia beznadziei – trącając przy tym jeszcze jakąś czułą strunę z dzieciństwa, kiedy niepokój budziły, na przykład, „twarze” masek samochodowych. Upiorne...

Cóż dodać? Ci, którzy zbierają wydania klasycznej literatury grozy od Vesper, wiedzą już, czego mogą się spodziewać – powiem więc, że i w przypadku „Wojny Światów” mogą liczyć na jeszcze więcej tego samego. Tym spośród was, którzy jeszcze nie poznali najważniejszej powieści Wellsa, mogę jedynie szczerze polecić to wydanie – przyjemność z lektury to oczywista sprawa w przypadku jednego z najważniejszych, nawet jeśli nieco już starzejących się, protoplastów gatunku, a jeśli jeszcze można go mieć w tak przyjemnej dla oka formie... Nad czym się tu zastanawiać?

Za udostępnienie tekstu do recenzji dziękujemy wydawnictwu Vesper.

Dane ogólne:
Tytuł oryginału: The War of the Worlds
Autor: Herbert George Wells
Wydawnictwo: Vesper
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 218